KONFERENCJA NA JAMAJCE CZ. II

Należy wyraźnie powiedzieć, że decyzje podjęte przez konferencję na Jamajce zmieniają rolę i cele Międzynarodowego Funduszu Walutowego. W 1945 roku ta organizacja międzynarodowa miała ułatwiać wzajemne kontakty, konsultacje, współpracę międzynarodową i pomagać w tworzeniu wielostronnego systemu płatności dla operacji bieżących po to, by położyć kres wszelkim ograniczeniom międzynarodowej wymiany handlowej, natomiast rola wyznaczona Specjalnym Prawom Ciągnienia jako konkurentowi dolara tak naprawdę nie była nigdy realizowana. W latach 1970-1984 miało miejsce 6 alokacji, ogółem w wysokości 21 miliardów jednostek SDR, czyli 4% światowych rezerw dewizowych. Jednostka SDR nie stała się więc substytutem dolara.

Wykorzystywanie SDR stało się udziałem kilku gałęzi płatności międzyrządowych. Rynki finansowe nigdy się nimi specjalnie nie zainteresowały, gdyż przewaga dolara w owym abstrakcyjnym koszyku była zbyt duża.

Od grudnia 1980 roku liczba dewiz wchodzących w skład „koszyka” została ograniczona do pięciu (dolar, marka niemiecka, frank francuski, funt szterling, jen), ale dolar stanowił 42% całej zawartości „koszyka” i pozostawał walutą dominującą w wymianie międzynarodowej. Wzrost przywilejów udzielonych dolarowi mógł napawać niepokojem: w roku 1984 zajmował on już 50,6% owego „koszyka”, wobec 16,7% przypadających marce niemieckiej, 15% jenowi, 9,6% funtowi szterlingowi i 8% frankowi francuskiemu.

A jednak w 1980 roku pojawił się projekt transformacji dolarów w SDR po to, by pozwolić bankom centralnym na zredukowanie części ich rezerw dolarowych bez konieczności przechodzenia przez rynek dewizowy. Państwa europejskie nie podjęły tego ryzyka z obawy, że zostaną z dolarami, których wartość, jak przypuszczano wówczas, będzie nadal spadać.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *