Blog spółkowy: gotowe spółki zoo - Warszawa: na sprzedaż, do rejestracji lub do założenia spółek!

Programy rozwojowe

Opracowywanie nowych wyrobów, rozwój rynków, przedsiębiorstw i temu podobna działalność tworzą zazwyczaj część ogólnego programu inwestycyjnego. Przygotowywane przez przedsiębiorstwo projekty badawczo-rozwojowe są, miejmy nadzieję, wynikiem polityki strategicznej: zachętą do ich realizacji jest skok do przodu w dziedzinie techniki bądź popyt rynkowy. Niestety trzeba powiedzieć, że kulturze technicznej nie są obce przypadki, w których decyzje dotyczące wyboru projektów rozwojowych oraz momentu rozpoczęcia ich realizacji nie były powiązane ze strategią działalności gospodarzej. Programy rozwojowe stanowią jedne z najbardziej wyraźnych wskaźników określających strategię. trzeba zwrócić na zakres wynagradzania lub karania przedsiębiorczości oraz inicjatywy. Poziom aspiracji jest zazwyczaj ustalany przez dyrekcję naczelną: za dobry pomysł należy zatem uznać dążenie do sprecyzowania, czy poziom aspiracji został wyznaczony za zgodą wszystkich głównych kierowników oraz czy sprawa ta była kiedykolwiek w ogóle dyskutowana.

Stopień zdolności do odgrywania głównej roli w zakresie strategii jest oczywiście równie ważny. Misja zbiorowa przedsiębiorstwa, cele i strategie stanowią interesujące zagadnienia, o które warto pytać. Na podstawie uzyskanych odpowiedzi nie trudno już ocenić stopień zdolności do przewodzenia w zakresie strategii. W istocie, stopień ten może być wysoki nawet wtedy, gdy odpowiedzi te trudno ująć w słowa.

Pojęcie kultury przedsiębiorstwa obejmuje kilka podstawowych ocen wartości, które można opisać różnymi sposobami. Do ocen tych należą między innymi:

– Stosunek do podejmowania ryzyka w działalności gospodarczej,

– Akceptacja postępowania zgodnego z duchem przedsiębiorczości oraz motywacji do sprawnego wykonywania zadań: przyjęcie orientacji na pogorszenie stosunków wzajemnych,

– Stosunek do zagadnień jakości oraz zaspokojenia potrzeb klientów,

– Stosunek do ludzi, klientów oraz osób zatrudnionych,

– Stosunek do pracy, sukcesu oraz porażki.

KRZYWA UCZENIA SIĘ

Z krzywej uczenia się wynika, że każda operacja występująca w procesie produkcyjnym może być wykonana przy kosztach jednostkowych o około dwadzieścia procent niższych jeżeli wielkość produkcji ulegnie podwojeniu. Teoria ta stanowi podstawę wielu budowanych dawniej modeli strategii, włączając także podejście, które wykorzystuje macierz BCG.

Krzywa uczenia się, której pomysł datuje się na rok 1926, odnosi się głównie do zakładów produkcyjnych. Można ją traktować jako podejście klasyczne, ponieważ stanowi ona zasadniczy element filozofii korzyści skali, która przez długi okres wywierała dominujący wpływ na doskonalenie strategii.

Z teorii tej wynika, że duży udział w rynku jest korzystny, ponieważ stwarza możliwość zwiększenia zdolności produkcyjnej. To zaś oznacza przesunięcie się niżej na krzywej uczenia się w kierunku mniejszych kosztów produkcji. W ten sposób można osiągnąć lepszą pozycję konkurencyjną.

Kontynuując to rozumowanie, można stwierdzić, że produkcja na dużą skalę pozwala odnieść korzyści ze zdobytego doświadczenia, które będzie stopniowo wpływać na poprawę efektywności produkcji. W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia ze stałym efektem uczenia się, który zostaje nałożony na możliwości specjalizowania się oraz dokonywania podziału kosztów kapitału na większą liczbę jednostek produkcyjnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.